PICM

Panel logowania Language PICM
Language:  

agencja ratingowa


 

Agencje ratingowe (ang. credit rating agency) zajmują się systematycznym zbieraniem informacji o instytucjach emitujących obligacje (spółki, fundusze, banki, organizacje non-profit, rządy państw, władze samorządowe), następnie oceną wiarygodności kredytowej (zdolności do terminowej spłaty odsetek i rat kapitałowych) tych podmiotów, a także oceną samych instrumentów dłużnych będących przedmiotem obrotu na rynku wtórnym. Proces oceny odbywa się zgodnie z przyjętą przez agencję ratingową procedurą (metodologią), ujednoliconą według określonych kryteriów dla poszczególnych podmiotów oceny. Oceny wyrażane są symbolami literowymi, mogą także zawierać cyfry lub znaki +/- na określenie różnic w ramach jednej kategorii.

Ratingi są wykorzystywane przez inwestorów, emitentów, banki inwestycyjne, domy maklerskie i rządy. Stanowią wsparcie w zwiększeniu efektywności procesów decyzyjnych, usprawniając procesy informacyjne usuwają szumy informacyjne występujące na rynku, eliminując informacje zbędne oraz wykrywając informacje błędne i nieprawdziwe. Ratingi zachowując przejrzystość, upowszechniają informacje o podmiotach poddanych analizie ratingowej i wiedzę o sposobach ich funkcjonowania, umożliwiają podejmowanie decyzji inwestycyjnych zarówno odbiorcom instytucjonalnym jak i indywidualnym. Wyższa ocena ratingowa ułatwia dostęp ocenianego podmiotu do międzynarodowych rynków kapitałowych, zwiększa do niego zaufanie, umożliwia też negocjowanie korzystniejszych stawek oprocentowania. Dla inwestorów ratingi mają ogromne znaczenie, gdyż zwiększają możliwości inwestycyjne oraz ułatwiają pomiar względnego ryzyka kredytowego. Dzięki temu zmniejszają się koszty, zarówno ponoszone przez kredytobiorców, jak i kredytodawców. Emitenci polegają na ratingach jako niezależnej weryfikacji własnej zdolności kredytowej i ocenie wartości emitowanych obligacji. W większości przypadków, kiedy emisja obligacji jest duża, konieczna jest ocena agencji ratingowej. Bez takiego ratingu emisja może być słabo gwarantowana lub cena oferowana przez inwestorów zbyt niska z punktu widzenia emitenta. Można powiedzieć, że choć żaden kredytobiorca nie ma obowiązku zwracać się do agencji o ocenę swojej wiarygodności, dyktat rynku okazał się tu niesłychanie silny. W dzisiejszym świecie praktycznie nie da się dokonać jakiejkolwiek większej emisji obligacji bez przedstawienia oszacowanego dla niej ratingu. Wielu inwestorów instytucjonalnych oczekuje nawet kilku ocen danej emisji instrumentów dłużnych. Jeszcze ćwierć wieku temu o rating występowały tylko nieliczne rządy, dziś robią to praktycznie wszystkie. Obligacje, które nie otrzymały takiej oceny, automatycznie uważane są za bardzo ryzykowne, a wobec tego albo nie daje się ich w ogóle sprzedać, albo trzeba je sprzedawać z wysokim oprocentowaniem.

Oceny agencji ratingowych są także wykorzystywane przez instytucje rządowe do celów regulacyjnych. Na przykład Amerykańska Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) zezwalała niektórym emitentom obligacji publikować skrócony prospekt emisyjny, jeśli emitent już wcześniej emitował obligacje i miał rating powyżej pewnego poziomu. Podobnie regulatorzy rynku ubezpieczeniowego korzystają z ratingów, aby ustalić wielkość i wartość rezerw posiadanych przez firmy ubezpieczeniowe. W Europie, w ramach Nowej Umowy Kapitałowej Bazylea II, za zgodą Bazylejskiego Komitetu ds. Nadzoru Bankowego regulator bankowy może umożliwić bankom korzystanie z ratingów kredytowych agencji ratingowych, których oceny charakteryzują się: obiektywizmem, niezależnością i przejrzystością. Banki europejskie, włączając Europejski Bank Centralny, zobowiązane zostały do wykorzystywania w ocenach wypłacalności instytucji finansowych standardowych ocen ryzyka kredytowego dwóch amerykańskich agencji ratingowych: Moody’s oraz Standard & Poor’s.

Posiadanie ratingu nadanego przez agencję ratingową stanowi współcześnie często warunek konieczny dla emitentów (spółek, jednostek samorządu terytorialnego i państw) uzyskania dostępu do źródeł kapitału na rynkach finansowych. Brak ratingu podważa zaufanie inwestorów do emitentów, zwiększając ryzyko inwestycyjne, które musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w premii za ryzyko, a tym samym oferowane oprocentowanie lub dyskonto przy zaciąganiu długu musi być wyższe.

 

Historia agencji ratingowych

Metodologia agencji ratingowych

 


LITERATURA

Agencje ratingowe – zasady funkcjonowania i źródła krytyki, dr Ewa Radomska, Instytut Ekonomii i Zarządzania POU, grudzień 2014

www.nbp.pl